domingo, 18 de setembro de 2011

II



Engádense fríos nichos neste lance
que arrincan derradeiros laios
nos beizos inertes
nos seus
nos meus
Semella inútil indagar no problema, penso...
Quero anexionarme ao territorio ceibe
pois procedo dun trémulo reverso
Os berros obstaculizan a palabra nas gorxas
nesta alba rota, de breves latexos, fuxidíos
Méteseme a tristura da cebola nas meniñas
Embebedada nas bágoas
prendo con pinzas no tendal o meu designio
e unha vez máis, véxome dando voltas
no sísmico movemento do microondas
entrementres, ao lonxe escóitase un fado
na voz de Amalia Rodrigues


Publicado no libro " MULHERES entre poesia e luita"

quarta-feira, 7 de setembro de 2011

I




Ela e eu
somos unha muller que fica irresoluta
a carón do negro pano, nun entreacto
Onde burkas psicolóxicos
penduran bolboretas mortas
Apegadas nas lámpadas
dos afumados teitos dun antonte
Parece improbábel que atope unha saída
seica vivo, ou non vivo
mais, permanezo paralizada
coma os paxaros fusionados nos paus da luz
naqueles postes, que circundan as estradas vellas
Arredor do meu embigo coido que
gabean todos los contos e crean labirintos
valados imposíbeis


Poema publicado en "MULHERES  entre poesia e luita".

sábado, 27 de agosto de 2011

Cando amainen as inquedanzas



e acouguen os pensamentos

Cando o sorriso en tolas danzas

e infantís brincos bique os ventos

sexan os aires que sexan

e abaneen para unha ou outra beira


Cando os ollos finxan ver aínda que non vexan

Cando xa esquecida a identidade

camiñes para ningures, desorientada

carrexando unha ideoloxía emprestada

daquela terás a personalidade virada

decataraste de que es nada

folla que o vento deixou derreada

engaiolada nun labirinto de alleos ideais


Cando a túa persoa mude dese xeito

entón, daquela será un feito

ti serás sombra, serás casqueiro

daquela a túa mente

segunda-feira, 15 de agosto de 2011

No son das ondas, ao lonxe



coma se fose unha aparecida

vén ansiosa, deitada na escuma

Navega sobre as augas feridas

leva a bordo os medos

desalentada

sen conviccións nas que reafirmarse

asume a derrota

Precipítase cara un lento

inexorábel naufraxio


Anoréxica figura de febre e

amargura

Vestida de sombras, sombra eterna...

O vento frío pasa, con movemento

de ataque aéreo

Sostendo unha luz emprestada

proxecta pesadelos

no rachado espazo da contenda

Escuro filme de guión incerto

abre liñas abstractas

na terra

O home, ávido de loitas e conquistas

arrastra á humanidade pola merda

sexta-feira, 5 de agosto de 2011

Os días escóanse


Nun trocado de contratempos

Entre anceios

Ás veces peneques

Historias interrompidas

Que furan almanaques

Días negros e vermellos

Dos tempos


Escáchanse verbas

Enriba das lousas

De labirintos internos

Arrecenden ao vento

Melodramáticos poemas


Os días escóanse

Vanse

Non sei que fan aquí os teus ollos

Non sei, pero ás veces

sábado, 23 de julho de 2011

Cómpre


facerlle o boca a boca a agoniante luz
Aquela que ancorada nas somnámbulas imaxes
publica tristes panfletos ata convertelos en
longos best sellers
Devorados logo sen prospecto polos adictos
que viven a expensas de estrañas divagacións
e as palabras ensaríllanse ao pescozo coma
serpes
mesturadas no sangue como a droga máis dura
Honestamente, a vea non pode coa dose
Xiringas baleiras aparecen nos dicionarios
como sinónimos de derrota
Copropietarios de argumentos, vencellados aos
reality  show
citan que a morte polo pouco, supera dez cifras
Unha negrura intensa apodérase dos momentos
Hai cadáveres deambulando ao teu carón
nas frías rúas
É de mañá, inconscientemente abres o xornal e les
cronolóxicas
É terríbel

No entanto, na cidade aberta ao desánimo
todos os reloxos advirten
que non hai tempo   

sexta-feira, 8 de julho de 2011

A volte


  scopro pietre  negli sguardi
  Ascolto qualche voce
  fredda                                     
  e mi sento
  uccello moribondo
  nel confuso silenzio
                                  
 Nelle vie, infinità d’occhi
 Sembrano armi alla difensiva
 Gente impassibile passava
 vicino a lui                                   
 Nellas faccias, la freddezza
 é palpabile
 Si hanno fatto ciechi
 In quello momento
 ho sentito tutta la insensibilità
 della  città
e scopro, pietre  negli sguardi
Ascolto qualche voce
fredda                              
e mi sento
uccello moribondo
nel confuso silenzio
d’un giorno avvolto nelle tenebre      


 Licença Creative Commons
This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.