Como unha escura toupa

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Retomo o instante

no que a conciencia do ben

pendura na reconstrución

dun hime rachado

O purgatorio esnaquiza a libido

Espántanme os sermóns

a dobre moralidade

os absurdos xuízos de monicreques

que se masturban nos recunchos

Espanta o membro que só se ergue

para dominar

A virxindade

foi inventada por un home

aleixado de impotencia

agora québranlle as alas ao deus

cae de bruzos

rebélanse as concubinas

xa non vale que ameacen e perxuren

que o pecado se acocha debaixo do embigo

o asunto de Eva, a mazá, o paraíso

as femias rexeitan a información

e viven

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

videopoema

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

III

A nena

ela, eu

engole as bágoas

por ter nacido enriba de estripos retrógradas

estigmatizada

As bonecas rinse na miña cara

na súa

e crean diferenzas irredutíbeis

Temos vertixe, pero

somos quen de

atravesar os canellóns

coa esperanza aínda intacta, camiñamos

afastamos esta memoria absurda

coma se fósemos centauros, sei que

haberemos superar a suposta estereotipia

pois hai un iris que nos quece polas coxas

e comprobo

que xa non gabean contos polo meu embigo

nin xiro no movemento sísmico da lavadora

Deixei de figurar neste escenario ilóxico

velaí estou, son eu e identifícome

Poema editado no libro "MULHERES entre poesia e luita".

II

Engádense fríos nichos neste lance

que arrincan derradeiros laios

nos beizos inertes

nos seus

nos meus

Semella inútil indagar no problema, penso...

Quero anexionarme ao territorio ceibe

pois procedo dun trémulo reverso

Os berros obstaculizan a palabra nas gorxas

nesta alba rota, de breves latexos, fuxidíos

Méteseme a tristura da cebola nas meniñas

Embebedada nas bágoas

prendo con pinzas no tendal o meu designio

e unha vez máis, véxome dando voltas

no sísmico movemento do microondas

entrementres, ao lonxe escóitase un fado

na voz de Amalia Rodrigues


Publicado no libro " MULHERES entre poesia e luita"

I

Ela e eu

somos unha muller que fica irresoluta

a carón do negro pano, nun entreacto

Onde burkas psicolóxicos

penduran bolboretas mortas

Apegadas nas lámpadas

dos afumados teitos dun antonte

Parece improbábel que atope unha saída

seica vivo, ou non vivo

mais, permanezo paralizada

coma os paxaros fusionados nos paus da luz

naqueles postes, que circundan as estradas vellas

Arredor do meu embigo coido que

gabean todos los contos e crean labirintos

valados imposíbeis

Poema publicado en "MULHERES  entre poesia e luita".

Cando amainen as inquedanzas

e acouguen os pensamentos

Cando o sorriso en tolas danzas

e infantís brincos bique os ventos

sexan os aires que sexan

e abaneen para unha ou outra beira

Cando os ollos finxan ver aínda que non vexan

Cando xa esquecida a identidade

camiñes para ningures, desorientada

carrexando unha ideoloxía emprestada

daquela terás a personalidade virada

decataraste de que es nada

folla que o vento deixou derreada

engaiolada nun labirinto de alleos ideais

Cando a túa persoa mude dese xeito

entón, daquela será un feito

ti serás sombra, serás casqueiro

daquela a túa mente

terala baldeira

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.