segunda-feira, 15 de agosto de 2011

No son das ondas, ao lonxe



coma se fose unha aparecida

vén ansiosa, deitada na escuma

Navega sobre as augas feridas

leva a bordo os medos

desalentada

sen conviccións nas que reafirmarse

asume a derrota

Precipítase cara un lento

inexorábel naufraxio


Anoréxica figura de febre e

amargura

Vestida de sombras, sombra eterna...

O vento frío pasa, con movemento

de ataque aéreo

Sostendo unha luz emprestada

proxecta pesadelos

no rachado espazo da contenda

Escuro filme de guión incerto

abre liñas abstractas

na terra

O home, ávido de loitas e conquistas

arrastra á humanidade pola merda

sexta-feira, 5 de agosto de 2011

Os días escóanse


Nun trocado de contratempos

Entre anceios

Ás veces peneques

Historias interrompidas

Que furan almanaques

Días negros e vermellos

Dos tempos


Escáchanse verbas

Enriba das lousas

De labirintos internos

Arrecenden ao vento

Melodramáticos poemas


Os días escóanse

Vanse

Non sei que fan aquí os teus ollos

Non sei, pero ás veces

sábado, 23 de julho de 2011

Cómpre


facerlle o boca a boca a agoniante luz
Aquela que ancorada nas somnámbulas imaxes
publica tristes panfletos ata convertelos en
longos best sellers
Devorados logo sen prospecto polos adictos
que viven a expensas de estrañas divagacións
e as palabras ensaríllanse ao pescozo coma
serpes
mesturadas no sangue como a droga máis dura
Honestamente, a vea non pode coa dose
Xiringas baleiras aparecen nos dicionarios
como sinónimos de derrota
Copropietarios de argumentos, vencellados aos
reality  show
citan que a morte polo pouco, supera dez cifras
Unha negrura intensa apodérase dos momentos
Hai cadáveres deambulando ao teu carón
nas frías rúas
É de mañá, inconscientemente abres o xornal e les
cronolóxicas
É terríbel

No entanto, na cidade aberta ao desánimo
todos os reloxos advirten
que non hai tempo   

sexta-feira, 8 de julho de 2011

A volte


  scopro pietre  negli sguardi
  Ascolto qualche voce
  fredda                                     
  e mi sento
  uccello moribondo
  nel confuso silenzio
                                  
 Nelle vie, infinità d’occhi
 Sembrano armi alla difensiva
 Gente impassibile passava
 vicino a lui                                   
 Nellas faccias, la freddezza
 é palpabile
 Si hanno fatto ciechi
 In quello momento
 ho sentito tutta la insensibilità
 della  città
e scopro, pietre  negli sguardi
Ascolto qualche voce
fredda                              
e mi sento
uccello moribondo
nel confuso silenzio
d’un giorno avvolto nelle tenebre      


 Licença Creative Commons
This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

sábado, 18 de junho de 2011

Soa no espazo

Soa no espazo (Diego de Giráldez)

Poema inspirado nesta obra pictórica

Esferas transparentes danzan
pezas invisíbeis nun espazo sombrío
misterioso
Namentres uns ollos mergúllanse
cara a dentro
e unha ringleira de troques
transitan ocos de nostalxia
pendurados dos cadros
Os corpos en decúbito supino
traspasan barreiras inimaxinábeis
Furan a certeza máis absoluta
NAS
Unha xouba en vertical
comparece na coreografía dos
elementos
No entanto, as galiñas vermellas
peteiran a realidade nos lenzos



Licença Creative Commons

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

quinta-feira, 2 de junho de 2011

No mar, neste mar


Inevitabelmente existen intres agochados
apegados nestes cons como se fosen lapas
baixo os efectos dunha incipiente psicopatía
Fondeados
amolecidos
encallados no peirao da memoria
Atravésanlle a pel, esgárranlla
pásalle por enriba a auga dos océanos
e sente que lle navegan
que a tronzan todos os naufraxios
destinados á permanencia

É consciente de que hai epitafios
escritos na nudez do rochedo
Sabe que existen lapsos que conservan aínda
a lene caricia dos corpos espidos
que habitan insculpidos na superficie de pedra
e contan historias nas súas páxinas
vivencias
especialmente expresadas
nas ondas deste mar, que semella en calma
Nítido perfil do verso!

No mar, neste mar
olla o infinito ronsel de melancolía
e repara, no longo índice de feridas

No mar, neste mar
onde dormen os aloumiños
arrolados polo vento de nordés
Móllalle os pés a auga salgada
e bícalle a caluga o ardente sol
Está silente, deitada sobre a rocha
e sente que se vai mergullando nos recordos
coma unha Mactra corallina
que afonda na area
Sotérrase lentamente