terça-feira, 26 de outubro de 2010

Bosquexo dunha perna que pretende tirar para diante II



Pendúrase nos extremos
Sabe que non hai tempo, mais
xorde temerario
Busca o equilibrio dos arácnidos
na ingrávida superficie de alienados
autómatas
Eses que formulan realidades ao pé
dun tallo retorto
e cando lle penetra o solpor na face
distraída
gabéanlle polos ombreiros
as teorías obsesas dos vagalumes
malia todo, o son dun clavicordio
prolixo, lesiona a extrema levidade das
caracochas


Licença Creative Commons

segunda-feira, 18 de outubro de 2010

Bosquexo dunha perna que pretende tirar para diante



I
No lado esquerdo da xanela pousa unha bolboreta
tricolor
verde, amarela, vermella
Alugada neste espazo, no que habita
Ten penduradas pingas de resío nas paredes
obxectos que recordan a herba mollada
trevos de catro follas, amuletos de boa sorte
e unha figura que se proxecta no centro do cuarto en
decúbito supino mirando o ceo
pousos de café certifican a fiabilidade das visións
catro bágoas enxoitas descansan na páxina
daquel libro
que antonte ficou abandonado a carón da televisión
Un corazón con marcapasos atravesa carreiros
estreitos
Sabe que está de prestado
Nese tempo soa un sineiro e o reloxo de peto marca
as 12 e un cuarto
Deixa de contar as horas e sente na caluga os ollos
dos xurelos que agardan a hora de xantar
enriba da mesa da cociña
De vagar senta nunha cadeira e conversa
sen présa, e debuxa a silueta do vento
cun dedo no mantel
Este é o primeiro poema do poemario. Gañou o segundo premio de poesía no "I Certame Literario Terras de Chamoso" O Corgo, Lugo- 2008.


Licença Creative Commons

sexta-feira, 8 de outubro de 2010

Hai voces de antano



que furan os valados do tempo
Miña nai conta, que eran tempos de fame
que ata o mar botaba por fóra
eran tempos de troco, millo por peixe
As mulleres do mar subían polo monte
coas patelas de sardiñas nas cabezas
cara o interior da terra
Eran tempos de escaseza
Dicía, que a supervivencia era un milagre
As carencias xermolaban nas brañas
e cancelos ditatoriais pechaban o agro
cartillas de racionamento e cuncas de caldo
pola noite a carón da lareira
Eran tempos de fame
Os amenceres abríanse lentos, moi lentos
Ela fala
daqueles medos apegados nos miolos
en proceso de adaptación
das terroríficas lembranzas dos vellos
Silencio, calade!
Ela pensa
A morte é unha dura visión
que fomenta pantasmas cando hai lúa chea
Como poden durmir en paz
os paseantes axustizados na Caeira
Ela cala, mais reflexiona
que as voces de antano
furan os valados do tempo
As carencias xermolaban nas brañas
e os amenceres abríanse lentos, moi lentos



Licença Creative Commons

quinta-feira, 30 de setembro de 2010

O sabor da pel

segue impregnado nos labios
Notas dunha música coñecida acaricia recunchos
e acenden as primeiras luces no regazo dos suspiros
os salaios arrolan amenceres, nas húmidas superficies
da paixón
Ávidas linguas percorren camiños nos corpos trémulos
sen outra intención, que agardar a inevitábel travesía
das extensións
elas asumen a inminente submisión dos sentidos
instalados nas marxes duns ollos que agroman
nunha inmediata loucura de espidos desexos
e prosegue no acompasado ritmo dun poema
tatuado coa acesa boca sobre un amado corpo
perpetuado na festividade da deidade
que proclama un ceo na proximidade do cráter

Sospeito que non existen exilios que aforquen
a memoria dun abrazo


Licença Creative Commons

terça-feira, 21 de setembro de 2010

A face verde dun bufo aburrido, inmóbil





pernocta nas meniñas dun paporroibo
suicidado na fría transparencia
do vidro dunha xanela
24.000 lesmas negras
invaden
espazos de humidade intensa
Períodos de transición agardan
no outro lado da porta
onde os enigmas amoréanse
baixo as pegadas do incerto
Nostálxicas diapositivas
evocan memorias que rabuñan as gorxas
e a mudez forma cadaleitos de soños
Han bater as curuxas na durame
que te transita de PEDRA
Seino, hai un prognóstico de derrota
pendurado no teito


Licença Creative Commons

segunda-feira, 6 de setembro de 2010

Extingo dunha incisión perfecta


a verba que se abate como unha sombra
............................................no pensamento
e observo como unha acaecida demencia
afoga no interior dun líquido amniótico
Neste caso o concepto é unha liña
.................................perpendicular
apegada na base do subconsciente
Non sei canto, mais este naufraxio
foi cómplice da alienación
E coido que ás veces é preciso
engancharse, gabear na aparente
tranquilidade estupefaciente
Este poema pertence ao poemario "Aínda son unha amante inconsútil"
3º Premio no 1º Certame de poesía “Eduardo Chao”
Vigo, 2006







Licença Creative Commons

terça-feira, 24 de agosto de 2010

Hai días que semellan séculos


nos que dolorosas estrías marcan
........................ ...........superficies
nos esgotados corpos
que son mapas opacos
..............coma se fosen
rasquizos dunha ditadura
que se resiste a morrer

Hai unha cicatriz interna
que supura delatadas
............desconformidades
desángrase burbullantes
queixumes que son enmudecidos
........................................sen razón

Hai cousas que non cambian
O tempo non repara
nas acochadas bágoas
................nin nos ollos
que miran as xanelas abertas
coa ilusión erosionada
polos francotiradores
ghichos de coidados risos
.............que mallan miolos
con descricións de empregados
.........................de ciencia ficción
E ti, no medio
onde a crise é unha canción
...............................de negros
entoada nos campos de algodón
......................................do asfalto



Licença Creative Commons