A coleccionista de cicatrices (3º poema)

Porque quizais espertei no momento

en que todo é previo

á patética secuencia dunha sombra

Porque talvez

acordara na interpolación

dunha implícita sobredose

tan imprecisa, tan séptica!

Por iso

inhíbome dilacerada na señardade

e procuro a iridescencia

suxestiva dunha miñaxoia

Do conxunto de poemas "A coleccionista de cicatrices" gañador do 2º premio de poesía 

no I Certame Literario Xosé Neira Vilas.

A coleccionista de cicatrices

Teño os cóbados inmobilizados

confinados nas bagoadas

onde moran

as fendas abertas da muruxa

____________

Quito os lentes escuros

non os preciso

e déixoos pendurados

danzando na abotoadura da chambra

Intérnome en min mesma

na senda máis tépeda

máis sombría

A orballeira móllame os pés

e pónseme na man

a insomne bágoa

que abriu a páxina lacrada

da derrota

Pertencen ao poemario "A coleccionista de cicatrices" gañador do 2º premio de poesía 

no I Certame Literario Xosé Neira Vilas.

Amante tocada pola antropofaxia

A lascivia corre unha maratón
e fertilízame nas horas en que
acolle este meu territorio
posúeme
xemo como unha cadela quente
e asumo a certeza deste amor
por secuencias

Do poemario gañador,  no Certame Rosalía de Castro, 2008  (Cornellá-Barcelona) 

Na presentación do Libro en Ames

Asubío para dentro...

Uploaded with ImageShack.us

Asubío  para dentro e marco unha tese

nos pregues dun abdome

Hai informes deliberados

que atravesan as canles

dos embigos que se bican sen présa

Asubío para dentro e acado

a linguaxe íntegra que nos representa

Poema pertencente ao poemario "Amante tocada pola antropofaxia"  primeiro premio no Certame de poesía  Rosalía de Castro, 2008- Cornellá (Barcelona) 

As sombras

As sombras dan voltas

arredor da súa anatomía sorprendida

A muller, vaise diluíndo

coma unha bolboreta nocturna

Ábrenselle paseniño as tebras

e ela, permanece anicada

escorréganlle da boca laios...

O sol estaba tan afastado

e a lúa era un grande punto negro!

Poema inspirado nunha imaxe do fotógrafo Carlos Silva "Munditaçoes"

Fotografía de Carlos Silva

http://munditacoes.blogspot.com/2012/02/no-petreo-leito-entre-os-rais.html

No pétreo leito, entre os raís 

Porque son unha muller cuberta de resío

agardo o solpor espida

Abrazada a un interminábel fado

impávida

Coma unha inanimada estatua de sal

proxectada cara as vías

dende as xanelas brancas de aluminio

Contémplame! Veño dun naufraxio

Levo gárgolas de pánico na mirada

Acoitelo bágoas cos dentes

e emprendo traxectos incertos

Intúo que as memorias

québranme coma un vimbio, feble de humidade

Póusanseme nos labios folerpas

e os lobos dos recordos esgárranme a carne

Son unha faquir esmorecida

enriba dos camiños de ferro

Fágome a durmida

e o zunido do vento rínchame nos dentes

A chuvia desintégrase en ínfimas partículas

e morre aterecida

no pétreo leito, entre os raís

O reloxo vai cara atrás e o algarismo é un epitafio

que sucumbe baixo un convoi de mercancías