Secuencia I

Outono

 Outono” de Diego de Giráldez

Poema inspirado nesta obra pictórica.

As gallas forman

unha representación asimétrica

adhírense ao escuro espazo

e transmiten unha linguaxe que quixera entender

Ou quizais entenda...

Acomódome en posición observadora

e introdúzome no interior das liñas

NAScidas das definitivas pinceladas

que abren a visión á Natura espida

Esculco imaxes de todos os outonos

e persigo as empardecidas cores

que me achegan un arrecendo

a figos maduros e véxome

nun intre a carón da figueira, no eido

espectador silandeiro do tempo

De súpeto, non sei como

acariño nas miñas mans as tres follas

que denantes estaban deitadas

no chan da composición outonal

Ancórome no cesto de vimbio

e descubro que posúe un poder de abstracción

que abrolla NAS abertas arterias pigmentadas

subliñando unha descrición perfecta

nos precisos percorridos dos trazos

que comunican unha linguaxe

e enténdoa...

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Poema visual

Como unha escura toupa

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Retomo o instante

no que a conciencia do ben

pendura na reconstrución

dun hime rachado

O purgatorio esnaquiza a libido

Espántanme os sermóns

a dobre moralidade

os absurdos xuízos de monicreques

que se masturban nos recunchos

Espanta o membro que só se ergue

para dominar

A virxindade

foi inventada por un home

aleixado de impotencia

agora québranlle as alas ao deus

cae de bruzos

rebélanse as concubinas

xa non vale que ameacen e perxuren

que o pecado se acocha debaixo do embigo

o asunto de Eva, a mazá, o paraíso

as femias rexeitan a información

e viven

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

videopoema

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

III

A nena

ela, eu

engole as bágoas

por ter nacido enriba de estripos retrógradas

estigmatizada

As bonecas rinse na miña cara

na súa

e crean diferenzas irredutíbeis

Temos vertixe, pero

somos quen de

atravesar os canellóns

coa esperanza aínda intacta, camiñamos

afastamos esta memoria absurda

coma se fósemos centauros, sei que

haberemos superar a suposta estereotipia

pois hai un iris que nos quece polas coxas

e comprobo

que xa non gabean contos polo meu embigo

nin xiro no movemento sísmico da lavadora

Deixei de figurar neste escenario ilóxico

velaí estou, son eu e identifícome

Poema editado no libro "MULHERES entre poesia e luita".