Atraidos por un choque de feromonas

Sabes que, aínda que o pareza

isto non é unha asociación imperfecta

pois, mentres ti ficas de xeonllos

cara o meu embigo

eu, anégome como unha lagoa

no mes de inverno

ante a proximidade, a certeza do concúbito

Se che parece, achegareime a ti

coa ansia dunha namorada

E ti se queres, acólleme

pois eu, estou en posición

pendente dun apaño

A verticalidade neste instante

semella unha opción inevitábel

Entre os nosos corpos

non existen ocos que nos afasten

e ámote!

É posíbel que sexamos dous estraños

atraidos por un choque de feromonas

mais iso, é o de menos

Así que, déixate quedo á espera e úleme

pois o meu corpo arrecende a mazá

Ben o sabes

Tentemos á sorte e fagamos o amor

enriba do tendido eléctrico

Eu estarei limando mentres agardo

Limos brincadores executan danzas preliminares

Os pimpíns improvisan unha melodía quente

nas gallas do vello bidueiro

e eu cravareiche os dentes

para sentir na boca o gusto dos teus fluídos

Multiplicaránseme os bacilos no organismo

e morrerei de gusto

Mais, así a todo

Procurarei non perder a garantía, amor

pois, se se dá o caso

sempre podo cambiarte por un candeeiro

que me ilumine os días de menos sol

Este poema conseguiu o segundo premio de poesía no VIII Certame Literario Concello de Ames- 17 de maio 2011.
This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

É un día gris de outono

Unha viaxe a Oviedo. A cidade  e a estatua  que lle dedicaron a Woddy   Allen  inspiraron este poema.

As rúas amosan  un brillo que semella

unha lanterna acesa  no canto  dunha porta

Chove, e a humidade intérnase nos ósos

amodo

Percorre coma unha caricia nuns ollos ávidos

de formas

é visión de láminas  grises que invaden

unha memoria                       

Liñas de edificios érguense coma árbores petrificados

ataviados con follas de cemento

Deseños  de séculos  conviven nunha paisaxe  

que amorea liñas diversas nun lenzo

Os volumes gravitan no espazo

adquiren  movementos  de frescura

que se senten na pel

e o ollo paraliza  a luz das avenidas

que trazan somnámbulos tapices nas xanelas

                                  

Na praza, a imaxe dun Woddy Allen quedo

chíscache un ollo

De repente, a realidade é un semáforo en verde

unha cabina

transeúntes con présa

                                  

Non obstante                         

a estatua  do home fai  análises de si mesmo  


  


This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

A luz volveuse opaca

polo tanto decidín viaxar na

nocturnidade

aliñarme axexante tralos vencidos

vaites, é estraño, aínda son unha amante

inconsútil

De súpeto as xanelas visten enreixados

e evocan tempos malditos

Eu tento argallar un número indefinido de

metáforas

para que non me invada a invernía da incerteza

Se existe un oco onde agochar os medos

Primeiro déixame sentir a calor dos teus beizos




This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Aínda son unha amante inconsútil

Os zapatos de taco alto apertan moito

así a todo, axusto aínda máis

os meus pés de moneca e pego un

pincho

os brincos deixan pegadas nos instantes

que xorden intempestivos

As tépedas néboas dormen

no colo da chambra de veludo azul




This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

HOMÍNIDO TECNOLÓXICO

http://filo-cafes.blogspot.com/2011/04/filo-cafe-informeria-contributos.html

http://www.youtube.com/watch?v=jKlR8Sp2jRU

A Uxío Novoneyra

Alí, na casa de pedra queda a palabra
e unha xanela fica aberta cara a alba
Non hai baleiros
nos espazos que acollen
a lene fraxilidade dos alados
que moran naqueles eidos
Abro a páxina 97 e leo no graffiti
un pensamento
que transportan nos bicos os paxaros
“A MORTE NON É CERTO!”...
Mais, intúo que hai un laio
a cabalo entre o Courel e Compostela
E sei
que cada sitio ten o seu camiño
e que vai máis aló
A néboa non pecha as pegadas
que se debuxan por entre os bidueiros
Coido que aínda estás aí
camiño da Veneira
xuntando palabras e dicíndoas
en clave de versos
Seino


Intúo que existe un laio
a cabalo entre o Courel e Compostela




This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Nesta noite de sábado

deambulo entre luces de neon...

A cidade fica a escuras

e a barra dun bar poder ser

o acubillo da miña soidade