quinta-feira, 8 de março de 2012

Poema inspirado nunha imaxe do fotógrafo Carlos Silva "Munditaçoes"

Fotografía de Carlos Silva




No pétreo leito, entre os raís 


Porque son unha muller cuberta de resío
agardo o solpor espida
Abrazada a un interminábel fado
impávida
Coma unha inanimada estatua de sal
proxectada cara as vías
dende as xanelas brancas de aluminio
Contémplame! Veño dun naufraxio
Levo gárgolas de pánico na mirada
Acoitelo bágoas cos dentes
e emprendo traxectos incertos
Intúo que as memorias
québranme coma un vimbio, feble de humidade
Póusanseme nos labios folerpas
e os lobos dos recordos esgárranme a carne
Son unha faquir esmorecida
enriba dos camiños de ferro
Fágome a durmida
e o zunido do vento rínchame nos dentes
A chuvia desintégrase en ínfimas partículas
e morre aterecida
no pétreo leito, entre os raís

O reloxo vai cara atrás e o algarismo é un epitafio
que sucumbe baixo un convoi de mercancías

quarta-feira, 15 de fevereiro de 2012

Hai pegadas de antonte


apreixadas na terra
As figuras esbrancuxadas
abren sucos humedecidos
entre a herba
Nomean historias
nos bancos de madeira
nas follas, nas gallas
lemos informes doutros alentos
Aniñamos lembranzas
baixo as árbores vellas
e sentimos que
temos pasado por aquí
noutro outono, con certeza

Licença Creative Commons
This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

terça-feira, 24 de janeiro de 2012

Quelli occhi senza vita



Quello sguardo altr’ore felice
Adesso, solo puo afferrare
bricioli di ricordi
di quando tu sei vivo
In torno a te
cerco la pace che ho perso
quando tu sei morto
Questa situazione
ha tornato il mio viso