sexta-feira, 23 de abril de 2010

Talvez


os grilos fan niño na cavidade
estomacal
cada vez que te aproximas
e emerxen taquicardias nos contornos
A pel reflicte propostas subxacentes
Intencionadamente convértome no espazo
na porción de terra que agarda a fusión
co sol
e xazo feliz no instante en que os abrazos
deixan entrever unha conexión perfecta
as pálpebras ábrense ao mundo que
me amosas
nas túas meniñas, na túa boca
Quizais teña que falar de ti coma un
hipervínculo



Licença Creative Commons

quinta-feira, 15 de abril de 2010

Déranlles un código con acceso directo

a algures
A suxestión encubriuse de formas múltiples
realizou malabarismos
fixeron vodú nos calcaños avermellados
de marxinais colectivos

Divindades botadores de cartas ou
que importa o reclamo
ou manancial do que flúe a ideoloxía
se é o obxecto directo que promove
que arrastra aos febles ao camiño
Lévaos a abstracción
ao galope dunha luz portátil
Convencidos da resurrección
cumpren vixilias prefixadas
coidan que a incorporeidade
traza accesos nítidos a un paraíso

Entrementres, na carballeira escurecida
seica
viuse unha recua de cogomelos asasinos




Licença Creative Commons

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

quinta-feira, 8 de abril de 2010

Quizais


as pombas foron quen
de seren prestidixitadoras
e entretivéronse
en facer xogos malabares
coas frangullas
que ficaron espetadas nos peteiros
As súas moléculas
improvisaron a danza
dun apocalipse
no chan da praza compostelá
nun solleiro serán de agosto



Licença Creative Commons

sábado, 27 de março de 2010

A palabra xurdiu da dislalia

.......................................Seino
O silencio deixou de ser
Botouse á rúa e ficou afastado do monótono
..............................................ritmo da fregona
...........................................................Tiña que ser
Renacer é rachar os nimios diálogos dos contos
.........................................................cos que nacemos
Arrincar inicuos veos ,subxacentes, asoballadores…
Mais, temos nas mans a capacidade de seguir
Sinto que xa non son a imaxe autómata
que merca nun hipermercado
Nin existe un imán que me encadee de por vida a unha tixola
O lúgubre cuarto de antonte iluminouse de súpeto
Abriuse a porta e o tempo sorriume
coma un solícito amante
O meu corpo é un dolmen que emerxe
Son a vítima liberada do lóculo
Aparezo no sketch
...................Ipso facto
e observo que hai un principio
que toma forma a través de min, dende min…
en min


Este poema acadou o segundo premio no III Certame
de poesía “ Mulleres do noso tempo” Marzo 2010 Concello de Cee.





Licença Creative Commons