quinta-feira, 24 de Setembro de 2009

SIMBIOSE











...
.....
Xace receptiva, baixo a auscultación
voluptuosa dos abázcaros
que chuchan coa fame insaciábel
........................................duns amantes
Polipétalo asediado, abeirado
nas horas solleiras deste agosto
...........................que arrecende a xarope
É acometido ás apalpadelas
polo adicto himenóptero
..................................Cúbreo
De certo
existe unha aleuta danza
que percorre a policromada horta
e acada unha rotunda simbiose
Eu, transeúnte ocasional
......................ólloa tras o valado

segunda-feira, 17 de Agosto de 2009

Se cadra, son pequena de máis

Semello unha parasita
alugada na parte externa dos folículos
...........................................do seu cabelo
apreixada fortemente e chuchando nel

coma unha carracha teimuda
que permanece inamovíbel
na prezada extensión que a alimenta
succiónoo, igual que o vexetal
absorbe a humidade que lle dá a vida
Enriba súa, síntome unha insaciábel
..............................................chuchona
que adoita pendurarse das súas partes
e aferrarse coma un arácnido parapléxico
incapacitado para saír do microclima
que descubriu no medio das nádegas quentes
Debruzada, permanezo enriba do seu peito
Abrango un mundo de sensacións
e celebro a danza espasmódica dos orgasmos
na lene superficie do meu hospedador
Se cadra, son pequena de máis
e parasito con total impunidade
.....................................no copyright
tatuado entre os seus cadrís
mergúllome cara o fondo
e acomódome coma gasterópodo
adherido aos rochedos do litoral
fumego coma chama acesa
e fico sen cabeza, coa certeza
de ser sexo aberto, á espera...
A lentura posúeme
trócame nunha lagoa
cando me tombo na auga salgada
.........................................do seu pube
Estouro como un foguete en día de festa
ao ritmo que marcan os seus dedos
..............................................na miña pelve
No aquelarre, son cascuda Sherezade
e entrégome obsesa bailando en coiro
.................................a danza dos sete veos
Chimpando, ás apalpadelas polo seu embigo espido
que bambea igual que un vimbio
no solpor que nos ispe de temores
e aprendo a comprendelo
enleada na súa lingua de amorodo
Aproximadamente son 50000 lambetadas
as que se rexistran na epiderme
.....................................50000 degoiros
expresados na longametraxe do seu corpo
Os debuxos multiformes
invaden este territorio de meu e
.................................................avanzo
como un rexemento de formigas
..................................facéndolle cóxegas
Conexa á miña lingua hai unha boca
..............................................mollada
que agarda enchouparse en min

Se cadra, sometereime
.................pois convénme

Este poema acadou o segundo premio no XXIII Certame de Poesía " Feliciano Rolán". Convocado pola Agrupación Cultural Guardesa ( A Guarda, agosto 2009 ).

domingo, 19 de Julho de 2009

Intúense faces

Unha difusa formación de sombras
aparece nun abafado vidro
Liñas brancas superpostas
delimitan espazos na supostamente
existente, imaxinábel ventá

Poderían ter ollos cor mel
Poderían posuír unha identidade
e ás veces, fincar os pés no chan
coma ti, coma min...

Mais neste momento son inamovíbeis
acubilladas siluetas, esbozadas nunha tea de liño

Non obstante, cando pecho os ollos
acho que hai un café con moito azucre
pendurado no anteroposterior das miñas meniñas

quarta-feira, 17 de Junho de 2009

Poema homenaxe a Ramón Cabanillas

video

O vídeo pertence ao recital: CAMBADOS TEN O SEU POETA, RAMÓN CABANILLAS no que participei o día
15 DE XUÑO-2009 ás 18:30h no Centro Comarcal EXPOSALNÉS (Cambados)

...As palabras do poeta baten nos ouvidos
doentes, e síntome máis náufraga
pois os pirotécnicos seguen aí
atentándonos coas cinchas
e a choiva trae apegado un agoiro de matricidio...

A autora do vídeo: rosanegra

segunda-feira, 25 de Maio de 2009

Contemplativa femia

Así adondada, na branca concavidade
estática, co ollar en fite
permanece nas lentas horas deste serán
coma o calco dunha Venus
certamente bela!
Non pestanexa e é o acorde perfecto
dos enigmas que transcorren
que se proxectan no seu iris
Está queda e un obxectivo fixa a imaxe
no espello
Haberá acaso quen coarte, quen altere o relaxo
a atonía desta Gioconda?

Contemplativa femia
adurmiñada no oco dun bidé

quarta-feira, 20 de Maio de 2009

Os tempos son duros mais a vitoria é nosa

Poema homenaxe a Ramón Cabanillas
Quizais o arrecendo a terra mollada
foi quen de modular nun son
as verbas que se lle axuntaban na cordame percorrendo a sensación de liberdade
coma se fose unha gaivota que vai cara o mar
Quizais, nas lousas do chan de Fefiñáns
haxa un antonte e acéndase unha lumieira
nesta noite, noitebra
de medos e corvos que nos empurran
ao OCASO “ Da terra asoballada”
O tempo semella que é un rapsodo e declama:
...” Galicia está cansa,
soia cos seus pensamentos.
Non chora; secouse a fonte.
Ten as serpes chuchándolle os peitos...”
As palabras do poeta baten nos ouvidos
doentes, e síntome máis náufraga
pois os pirotécnicos seguen aí
atentándonos coas cinchas
e a choiva trae apegado un agoiro de matricidio
Mais eu, irredenta gabearei polos montes abertos
e percorrerei a sensación de liberdade
coma se fose unha gaivota que vai cara o mar e igual que Ramón berrarei:
“...¡irmáns asoballados
de xentes estranxeiras,
ergámo-la bandeira azul e branca!
¡E ó pé da enseña da nazón galega
¡cantémo-lo dereito
a libre, nova vida!...”

quarta-feira, 22 de Abril de 2009

Oda ao vello televisor

Está no faiado, a carón daquel paraugas azul
O paraugas que figura na escena coma unha vella gloria
Alí, esvaecese enriba das páxinas
dunha banda deseñada doutro tempo
As pombas aniñan no oco aberto das súas costas
e el fica inerte no sólido chan de formigón
maxinando que traspasa a fiestra de luz
a solaina aberta cara o norte e olla para algures
na procura da sintonía perdida
da imaxe fendida polo tempo

É inverno e nas lousas da xeada rúa
repta a poalla formando espellos