No ollar dun bufo verde

Quelli occhi senza vita

2012-01-24T14:49:00.000-08:00

Quello sguardo altr’ore felice

Adesso, solo puo afferrare

bricioli di ricordi

di quando tu sei vivo

In torno a te

cerco la pace che ho perso

quando tu sei morto

Questa situazione

ha tornato il mio viso

troppo infelice

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Imaxes

2012-01-07T12:04:00.000-08:00

Secuencia III

2011-12-30T19:48:00.000-08:00

Secuencia II

2011-12-17T15:45:00.001-08:00

Imaxes

2011-12-10T15:22:00.001-08:00

Secuencia I

2011-12-09T22:39:00.001-08:00

Outono

2011-11-23T11:21:00.000-08:00

Outono” de Diego de Giráldez

Poema inspirado nesta obra pictórica.

As gallas forman

unha representación asimétrica

adhírense ao escuro espazo

e transmiten unha linguaxe que quixera entender

Ou quizais entenda...

Acomódome en posición observadora

e introdúzome no interior das liñas

NAScidas das definitivas pinceladas

que abren a visión á Natura espida

Esculco imaxes de todos os outonos

e persigo as empardecidas cores

que me achegan un arrecendo

a figos maduros e véxome

nun intre a carón da figueira, no eido

espectador silandeiro do tempo

De súpeto, non sei como

acariño nas miñas mans as tres follas

que denantes estaban deitadas

no chan da composición outonal

Ancórome no cesto de vimbio

e descubro que posúe un poder de abstracción

que abrolla NAS abertas arterias pigmentadas

subliñando unha descrición perfecta

nos precisos percorridos dos trazos

que comunican unha linguaxe

e enténdoa...

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Poema visual

2011-11-06T15:06:00.001-08:00

Como unha escura toupa

2011-10-25T11:29:00.001-07:00

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Retomo o instante

2011-10-14T20:10:00.000-07:00

no que a conciencia do ben

pendura na reconstrución

dun hime rachado

O purgatorio esnaquiza a libido

Espántanme os sermóns

a dobre moralidade

os absurdos xuízos de monicreques

que se masturban nos recunchos

Espanta o membro que só se ergue

para dominar

A virxindade

foi inventada por un home

aleixado de impotencia

agora québranlle as alas ao deus

cae de bruzos

rebélanse as concubinas

xa non vale que ameacen e perxuren

que o pecado se acocha debaixo do embigo

o asunto de Eva, a mazá, o paraíso

as femias rexeitan a información

e viven

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

videopoema

2011-10-04T10:36:00.001-07:00

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

III

2011-09-26T17:12:00.000-07:00

A nena

ela, eu

engole as bágoas

por ter nacido enriba de estripos retrógradas

estigmatizada

As bonecas rinse na miña cara

na súa

e crean diferenzas irredutíbeis

Temos vertixe, pero

somos quen de

atravesar os canellóns

coa esperanza aínda intacta, camiñamos

afastamos esta memoria absurda

coma se fósemos centauros, sei que

haberemos superar a suposta estereotipia

pois hai un iris que nos quece polas coxas

e comprobo

que xa non gabean contos polo meu embigo

nin xiro no movemento sísmico da lavadora

Deixei de figurar neste escenario ilóxico

velaí estou, son eu e identifícome

Poema editado no libro "MULHERES entre poesia e luita".

II

2011-09-18T08:18:00.000-07:00

Engádense fríos nichos neste lance

que arrincan derradeiros laios

nos beizos inertes

nos seus

nos meus

Semella inútil indagar no problema, penso...

Quero anexionarme ao territorio ceibe

pois procedo dun trémulo reverso

Os berros obstaculizan a palabra nas gorxas

nesta alba rota, de breves latexos, fuxidíos

Méteseme a tristura da cebola nas meniñas

Embebedada nas bágoas

prendo con pinzas no tendal o meu designio

e unha vez máis, véxome dando voltas

no sísmico movemento do microondas

entrementres, ao lonxe escóitase un fado

na voz de Amalia Rodrigues

Publicado no libro " MULHERES entre poesia e luita"

I

2011-09-07T15:24:00.000-07:00

Ela e eu

somos unha muller que fica irresoluta

a carón do negro pano, nun entreacto

Onde burkas psicolóxicos

penduran bolboretas mortas

Apegadas nas lámpadas

dos afumados teitos dun antonte

Parece improbábel que atope unha saída

seica vivo, ou non vivo

mais, permanezo paralizada

coma os paxaros fusionados nos paus da luz

naqueles postes, que circundan as estradas vellas

Arredor do meu embigo coido que

gabean todos los contos e crean labirintos

valados imposíbeis

Poema publicado en "MULHERES entre poesia e luita".

Cando amainen as inquedanzas

2011-08-27T10:12:00.000-07:00

e acouguen os pensamentos

Cando o sorriso en tolas danzas

e infantís brincos bique os ventos

sexan os aires que sexan

e abaneen para unha ou outra beira

Cando os ollos finxan ver aínda que non vexan

Cando xa esquecida a identidade

camiñes para ningures, desorientada

carrexando unha ideoloxía emprestada

daquela terás a personalidade virada

decataraste de que es nada

folla que o vento deixou derreada

engaiolada nun labirinto de alleos ideais

Cando a túa persoa mude dese xeito

entón, daquela será un feito

ti serás sombra, serás casqueiro

daquela a túa mente

terala baldeira

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

No son das ondas, ao lonxe

2011-08-15T09:37:00.000-07:00

coma se fose unha aparecida

vén ansiosa, deitada na escuma

Navega sobre as augas feridas

leva a bordo os medos

desalentada

sen conviccións nas que reafirmarse

asume a derrota

Precipítase cara un lento

inexorábel naufraxio

Anoréxica figura de febre e

amargura

Vestida de sombras, sombra eterna...

O vento frío pasa, con movemento

de ataque aéreo

Sostendo unha luz emprestada

proxecta pesadelos

no rachado espazo da contenda

Escuro filme de guión incerto

abre liñas abstractas

na terra

O home, ávido de loitas e conquistas

arrastra á humanidade pola merda

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Os días escóanse

2011-08-05T17:25:00.000-07:00

Nun trocado de contratempos

Entre anceios

Ás veces peneques

Historias interrompidas

Que furan almanaques

Días negros e vermellos

Dos tempos

Escáchanse verbas

Enriba das lousas

De labirintos internos

Arrecenden ao vento

Melodramáticos poemas

Os días escóanse

Vanse

Non sei que fan aquí os teus ollos

Non sei, pero ás veces

As mudeces choran

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Cómpre

2011-07-23T16:31:00.000-07:00

facerlle o boca a boca a agoniante luz

Aquela que ancorada nas somnámbulas imaxes

publica tristes panfletos ata convertelos en

longos best sellers

Devorados logo sen prospecto polos adictos

que viven a expensas de estrañas divagacións

e as palabras ensaríllanse ao pescozo coma

serpes

mesturadas no sangue como a droga máis dura

Honestamente, a vea non pode coa dose

Xiringas baleiras aparecen nos dicionarios

como sinónimos de derrota

Copropietarios de argumentos, vencellados aos

reality show

citan que a morte polo pouco, supera dez cifras

Unha negrura intensa apodérase dos momentos

Hai cadáveres deambulando ao teu carón

nas frías rúas

É de mañá, inconscientemente abres o xornal e les

cronolóxicas

É terríbel

No entanto, na cidade aberta ao desánimo

todos os reloxos advirten

que non hai tempo

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

A volte

2011-07-08T07:57:00.000-07:00

scopro pietre negli sguardi

Ascolto qualche voce

fredda

e mi sento

uccello moribondo

nel confuso silenzio

Nelle vie, infinità d’occhi

Sembrano armi alla difensiva

Gente impassibile passava

vicino a lui

Nellas faccias, la freddezza

é palpabile

Si hanno fatto ciechi

In quello momento

ho sentito tutta la insensibilità

della città

e scopro, pietre negli sguardi

Ascolto qualche voce

fredda

e mi sento

uccello moribondo

nel confuso silenzio

d’un giorno avvolto nelle tenebre

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

2011-06-29T14:22:00.001-07:00

Estoupaban verdes escaravellos de Cruz Martínez Vilas by noollardunbufoverde

Soa no espazo

2011-06-18T10:24:00.000-07:00

Soa no espazo (Diego de Giráldez)

Poema inspirado nesta obra pictórica

Esferas transparentes danzan

pezas invisíbeis nun espazo sombrío

misterioso

Namentres uns ollos mergúllanse

cara a dentro

e unha ringleira de troques

transitan ocos de nostalxia

pendurados dos cadros

Os corpos en decúbito supino

traspasan barreiras inimaxinábeis

Furan a certeza máis absoluta

NAS

Unha xouba en vertical

comparece na coreografía dos

elementos

No entanto, as galiñas vermellas

peteiran a realidade nos lenzos

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

No mar, neste mar

2011-06-02T07:11:00.000-07:00

Inevitabelmente existen intres agochados

apegados nestes cons como se fosen lapas

baixo os efectos dunha incipiente psicopatía

Fondeados

amolecidos

encallados no peirao da memoria

Atravésanlle a pel, esgárranlla

pásalle por enriba a auga dos océanos

e sente que lle navegan

que a tronzan todos os naufraxios

destinados á permanencia

É consciente de que hai epitafios

escritos na nudez do rochedo

Sabe que existen lapsos que conservan aínda

a lene caricia dos corpos espidos

que habitan insculpidos na superficie de pedra

e contan historias nas súas páxinas

vivencias

especialmente expresadas

nas ondas deste mar, que semella en calma

Nítido perfil do verso!

No mar, neste mar

olla o infinito ronsel de melancolía

e repara, no longo índice de feridas

No mar, neste mar

onde dormen os aloumiños

arrolados polo vento de nordés

Móllalle os pés a auga salgada

e bícalle a caluga o ardente sol

Está silente, deitada sobre a rocha

e sente que se vai mergullando nos recordos

coma unha Mactra corallina

que afonda na area

Sotérrase lentamente

Morre

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Atraidos por un choque de feromonas

2011-05-18T19:06:00.000-07:00

Sabes que, aínda que o pareza

isto non é unha asociación imperfecta

pois, mentres ti ficas de xeonllos

cara o meu embigo

eu, anégome como unha lagoa

no mes de inverno

ante a proximidade, a certeza do concúbito

Se che parece, achegareime a ti

coa ansia dunha namorada

E ti se queres, acólleme

pois eu, estou en posición

pendente dun apaño

A verticalidade neste instante

semella unha opción inevitábel

Entre os nosos corpos

non existen ocos que nos afasten

e ámote!

É posíbel que sexamos dous estraños

atraidos por un choque de feromonas

mais iso, é o de menos

Así que, déixate quedo á espera e úleme

pois o meu corpo arrecende a mazá

Ben o sabes

Tentemos á sorte e fagamos o amor

enriba do tendido eléctrico

Eu estarei limando mentres agardo

Limos brincadores executan danzas preliminares

Os pimpíns improvisan unha melodía quente

nas gallas do vello bidueiro

e eu cravareiche os dentes

para sentir na boca o gusto dos teus fluídos

Multiplicaránseme os bacilos no organismo

e morrerei de gusto

Mais, así a todo

Procurarei non perder a garantía, amor

pois, se se dá o caso

sempre podo cambiarte por un candeeiro

que me ilumine os días de menos sol

Este poema conseguiu o segundo premio de poesía no VIII Certame Literario Concello de Ames- 17 de maio 2011.
This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

É un día gris de outono

2011-05-06T11:27:00.000-07:00

Unha viaxe a Oviedo. A cidade e a estatua que lle dedicaron a Woddy Allen inspiraron este poema.

As rúas amosan un brillo que semella

unha lanterna acesa no canto dunha porta

Chove, e a humidade intérnase nos ósos

amodo

Percorre coma unha caricia nuns ollos ávidos

de formas

é visión de láminas grises que invaden

unha memoria

Liñas de edificios érguense coma árbores petrificados

ataviados con follas de cemento

Deseños de séculos conviven nunha paisaxe

que amorea liñas diversas nun lenzo

Os volumes gravitan no espazo

adquiren movementos de frescura

que se senten na pel

e o ollo paraliza a luz das avenidas

que trazan somnámbulos tapices nas xanelas

Na praza, a imaxe dun Woddy Allen quedo

chíscache un ollo

De repente, a realidade é un semáforo en verde

unha cabina

transeúntes con présa

Non obstante

a estatua do home fai análises de si mesmo

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

A luz volveuse opaca

2011-04-26T09:00:00.000-07:00

polo tanto decidín viaxar na

nocturnidade

aliñarme axexante tralos vencidos

vaites, é estraño, aínda son unha amante

inconsútil

De súpeto as xanelas visten enreixados

e evocan tempos malditos

Eu tento argallar un número indefinido de

metáforas

para que non me invada a invernía da incerteza

Se existe un oco onde agochar os medos

Primeiro déixame sentir a calor dos teus beizos

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Aínda son unha amante inconsútil

2011-04-17T13:32:00.000-07:00

Os zapatos de taco alto apertan moito

así a todo, axusto aínda máis

os meus pés de moneca e pego un

pincho

os brincos deixan pegadas nos instantes

que xorden intempestivos

As tépedas néboas dormen

no colo da chambra de veludo azul

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

HOMÍNIDO TECNOLÓXICO

2011-04-06T07:59:00.000-07:00

http://filo-cafes.blogspot.com/2011/04/filo-cafe-informeria-contributos.html

http://www.youtube.com/watch?v=jKlR8Sp2jRU

A Uxío Novoneyra

2011-03-21T14:23:00.000-07:00

Alí, na casa de pedra queda a palabra
e unha xanela fica aberta cara a alba
Non hai baleiros
nos espazos que acollen
a lene fraxilidade dos alados
que moran naqueles eidos
Abro a páxina 97 e leo no graffiti
un pensamento
que transportan nos bicos os paxaros
“A MORTE NON É CERTO!”...
Mais, intúo que hai un laio
a cabalo entre o Courel e Compostela
E sei
que cada sitio ten o seu camiño
e que vai máis aló
A néboa non pecha as pegadas
que se debuxan por entre os bidueiros
Coido que aínda estás aí
camiño da Veneira
xuntando palabras e dicíndoas
en clave de versos
Seino

Intúo que existe un laio
a cabalo entre o Courel e Compostela

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Nesta noite de sábado

2011-03-14T18:08:00.000-07:00

deambulo entre luces de neon...

A cidade fica a escuras

e a barra dun bar poder ser

o acubillo da miña soidade

Vivo sen vivir en min!

2011-03-02T06:18:00.000-08:00

Quizais se me flaxelase, co cinto dun abade
decapitado no transcurso dun reality show

igual, ficaría en éxtase

Se camiñase de xeonllos, cara a ermida

dunha virxe trasnoitada

posibelmente, sentiría a chamada

Sinto que a miña gorxa

posúe unha forte conexión

polo tanto

instalarei unha sonda nasogástrica

e reflectirase no látex

a imaxe da imperfecta humanidade

que vive na incoherencia duns salmos desgastados

Podería bicarlle o cu a un santo

e logo saír levitando, cara un ceo desvirtuado

A perpetuidade semella algo desexado

prototipo da mística felicidade

Quero ser santa!

Quero ser santa!

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Anda, deixa

2011-02-18T19:10:00.000-08:00

que refaga as tenras lambetadas

incontrolábeis

Coa avidez da gula incrustada na pel

Coa posesión do que esquece a individualidade

do outro

Coa fixación dunha lapa

Posición sandwich

para posuírmonos

Cunha total liberdade de egoísmos

Anda, faite morador do habitáculo

Lingua nas inguas

Punto de encontro

Punto G

Veña, búscame mediante a conxuntura

que máis seduce e

conduce

á íntima estancia de comuñón contigo

Onde

coma dúas vogais formando ditongo facemos

malabarismos

coa lava quente que provoca incendios

cunha devoción case enfermiza

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

A percepción do teu corpo

2011-02-03T16:28:00.000-08:00

é metricamente

perfecta

Os números dan unha aproximación

bastante exacta dos volumes

Quero que aparezas no índice deste libro

de esixencias

cunha man posta no epicentro

Xusto no centro

Espero que frecuentes a proporción inequívoca

do desexo

e informes do punto seguido

que nos concirne

saciando apetitos

tras a porta pechada

Recluídos, absolutamente entregados

á paixón

recoñecendo a boca que encaixa

noutra boca

e que inicia o capítulo das escenas

+ QUENTES

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Ás veces as palabras fanse sonoras

2011-01-20T11:42:00.000-08:00

por non facer do mutismo contrasinal

de desconcerto

Estoupan bolsas de cereixas e

ilumínanse paredes con cadros rupestres

As boas intencións esfareladas nas beirarrúas

dormen cos sen teito, en posición vertical

coma esteos

É inútil mollarse á porta das igrexas

cando a invisibilidade faise patente

baixo as pegadas da indixencia

cunha cegueira propicia

Ponlle un positivo á imaxe

e verás un filme daqueles

típico do Nadal

namentres un reloxo marca

horas de infancia

e transitan debuxos en branco e negro

nas xeografías, nos espazos

que permanecen nas sombras

E non amenceu, non

Agora a tristura é líder de audiencia

acapara as pantallas de cores

Afanareime pois en contar feridas

O corazón está ausente

Repañarei corpos polas vísceras

Non é posible recalcar mentalmente

a silueta da xustiza

cando as cámaras non dan co perfil axeitado

da retratada

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Choutas nos espazos

2011-01-11T13:05:00.000-08:00

onde a area cobre a face de chumbo

Dormes nas rochas inimaxinábeis de antonte

dun país derrubado, coutado polo desastre

e o pensamento engade un exceso de cansazo

Imperfecto estado, inhabilidade autómata

O café ten un sabor demasiado amargo

A culler xoga frenética

no líquido marrón

coma se calquera cousa

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Entón as olladas volvéronse distantes

2010-12-28T15:49:00.000-08:00

Percibiron a través da visión distorsionada

imaxes dunha guerra

Outra de tantas

Alguén le, observa o rostro dun ditador recorrente

Noutro lado da rúa

a puta vida deulle unha patada no cu

ao pobre derrotado

que fuma a porca cabicha que rescatou do chan

Namentres, as gastadas palabras buscan razóns

para seguir en pé

As feridas da alma vanno matando pouco a pouco

Sente que está morto

Analiza encrucillados

e descobre que hai enigmas que se escapan

do seu control

A brisa acurralada foxe. Foxe dun país que lle nega unha

esperanza

Inmigrante sen papeis é prostituída por un puto traficante

nun club de carretera

Hoxe, outro asasinato de xénero, indixesta o almorzo

A incompetencia impregna as costas de veleno

Cor acibeche

E máis

Pero; os ollos cérranse, non queren ver

Apágase un televisor

e por un instante, experimentas o alivio dos ignorantes

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Achanta

2010-12-11T15:04:00.000-08:00

a gorxa é longa

As costas do pobre, tumescentes

non posúen folganza

para o espreguizamento

Talvez, “in vino veritas?”

Existe unha bébeda fantasía

contorsionándose na súa mente

as lousas esvaradías perden o equilibrio

baixo os seus pés

Ratas urbanas erguen berros incoherentes

así que, ponte un chapeu amarelo e camiña...

Mañá os colectores volverán a encherse

de lixo

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Os espellos proxectan estruturas

2010-12-02T07:11:00.000-08:00

que rexeitan inquebrantábeis espíritos

arroutados desconformes

carecen de xeonllos

non morden a terra

e sosteñen pancartas revolucionarias

Argumentos inacabados

crechos pensamentos entréganse

ao sublime acto

de lamber feridas

Soños en salmoira

debuxan unha paisaxe imperfecta

Designios fatalistas inxéctanse

nun océano intravenoso

namentres, o resto dorme a conciencia

recontando moedas

apuntalando o sorriso

no pico dun iceberg metafórico

invento dun repelente traficante

de fantasía

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Mira Vigo o 19 de novembro do 2010

2010-11-22T18:55:00.001-08:00

Fernando Franco dedícame unhas palabras na súa sección. Grazas!. Deixo aquí a ligazón:

Cruz, de tu poesía

http://www.farodevigo.es/opinion/2010/11/19/mira-vigo/492532.html

Entrevista no Atlántico

2010-11-22T15:11:00.000-08:00

A liña vermella

2010-11-20T11:05:00.000-08:00

suspendida na atmosfera

abrangue o silencio que nos suicida

contra os marcos das portas pechadas

sen saída

Este é un longo instante, de sinais enmudecidas

finadas pola vinganza do tempo

Atopo espirais amarelas,xelatinosas

de sabor agridoce

que amosan a inexactitude

da extensión das nostálxicas páxinas

que conviven

no cerebro ateigado de obsesivas cadencias

poderosas

Acachoupada, entre as rúas de pedra

unha escura toupa acada a visión perdida e

séntase no sumidoiro a chorar

Este poema pertence ao poemario "Aínda son unha amante inconsútil"

3º Premio no 1º Certame de poesía “Eduardo Chao” Vigo, 2006

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Bosquexo dunha perna que pretende tirar para diante III

2010-11-04T07:35:00.001-07:00

En concreto sabía dela

As palabras fixeran unha descrición

Polo miúdo

Seica existiu, mais

Foi un concepto arredor dunha noria

O cuspe pegou ideas no baleiro

A man, con claros síntomas de

inseguridade

traza bosquexos inexactos dunha perna

que pretende tirar para diante

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Bosquexo dunha perna que pretende tirar para diante II

2010-10-26T18:47:00.000-07:00

Pendúrase nos extremos

Sabe que non hai tempo, mais

xorde temerario

Busca o equilibrio dos arácnidos

na ingrávida superficie de alienados

autómatas

Eses que formulan realidades ao pé

dun tallo retorto

e cando lle penetra o solpor na face

distraída

gabéanlle polos ombreiros

as teorías obsesas dos vagalumes

malia todo, o son dun clavicordio

prolixo, lesiona a extrema levidade das

caracochas

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Bosquexo dunha perna que pretende tirar para diante

2010-10-18T13:36:00.000-07:00

No lado esquerdo da xanela pousa unha bolboreta

tricolor

verde, amarela, vermella

Alugada neste espazo, no que habita

Ten penduradas pingas de resío nas paredes

obxectos que recordan a herba mollada

trevos de catro follas, amuletos de boa sorte

e unha figura que se proxecta no centro do cuarto en

decúbito supino mirando o ceo

pousos de café certifican a fiabilidade das visións

catro bágoas enxoitas descansan na páxina

daquel libro

que antonte ficou abandonado a carón da televisión

Un corazón con marcapasos atravesa carreiros

estreitos

Sabe que está de prestado

Nese tempo soa un sineiro e o reloxo de peto marca

as 12 e un cuarto

Deixa de contar as horas e sente na caluga os ollos

dos xurelos que agardan a hora de xantar

enriba da mesa da cociña

De vagar senta nunha cadeira e conversa

sen présa, e debuxa a silueta do vento

cun dedo no mantel

Este é o primeiro poema do poemario. Gañou o segundo premio de poesía no "I Certame Literario Terras de Chamoso" O Corgo, Lugo- 2008.

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Hai voces de antano

2010-10-08T05:31:00.000-07:00

que furan os valados do tempo

Miña nai conta, que eran tempos de fame

que ata o mar botaba por fóra

eran tempos de troco, millo por peixe

As mulleres do mar subían polo monte

coas patelas de sardiñas nas cabezas

cara o interior da terra

Eran tempos de escaseza

Dicía, que a supervivencia era un milagre

As carencias xermolaban nas brañas

e cancelos ditatoriais pechaban o agro

cartillas de racionamento e cuncas de caldo

pola noite a carón da lareira

Eran tempos de fame

Os amenceres abríanse lentos, moi lentos

Ela fala

daqueles medos apegados nos miolos

en proceso de adaptación

das terroríficas lembranzas dos vellos

Silencio, calade!

Ela pensa

A morte é unha dura visión

que fomenta pantasmas cando hai lúa chea

Como poden durmir en paz

os paseantes axustizados na Caeira

Ela cala, mais reflexiona

que as voces de antano

furan os valados do tempo

As carencias xermolaban nas brañas

e os amenceres abríanse lentos, moi lentos

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

O sabor da pel

2010-09-30T13:18:00.000-07:00

segue impregnado nos labios

Notas dunha música coñecida acaricia recunchos

e acenden as primeiras luces no regazo dos suspiros

os salaios arrolan amenceres, nas húmidas superficies

da paixón

Ávidas linguas percorren camiños nos corpos trémulos

sen outra intención, que agardar a inevitábel travesía

das extensións

elas asumen a inminente submisión dos sentidos

instalados nas marxes duns ollos que agroman

nunha inmediata loucura de espidos desexos

e prosegue no acompasado ritmo dun poema

tatuado coa acesa boca sobre un amado corpo

perpetuado na festividade da deidade

que proclama un ceo na proximidade do cráter

Sospeito que non existen exilios que aforquen

a memoria dun abrazo

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

A face verde dun bufo aburrido, inmóbil

2010-09-21T10:59:00.000-07:00

pernocta nas meniñas dun paporroibo

suicidado na fría transparencia

do vidro dunha xanela

24.000 lesmas negras

invaden

espazos de humidade intensa

Períodos de transición agardan

no outro lado da porta

onde os enigmas amoréanse

baixo as pegadas do incerto

Nostálxicas diapositivas

evocan memorias que rabuñan as gorxas

e a mudez forma cadaleitos de soños

Han bater as curuxas na durame

que te transita de PEDRA

Seino, hai un prognóstico de derrota

pendurado no teito

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Extingo dunha incisión perfecta

2010-09-06T13:31:00.000-07:00

a verba que se abate como unha sombra
............................................no pensamento
e observo como unha acaecida demencia
afoga no interior dun líquido amniótico
Neste caso o concepto é unha liña
.................................perpendicular
apegada na base do subconsciente
Non sei canto, mais este naufraxio
foi cómplice da alienación
E coido que ás veces é preciso
engancharse, gabear na aparente
tranquilidade estupefaciente

Este poema pertence ao poemario "Aínda son unha amante inconsútil"

3º Premio no 1º Certame de poesía “Eduardo Chao”
Vigo, 2006

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Hai días que semellan séculos

2010-08-24T13:03:00.000-07:00

nos que dolorosas estrías marcan
........................ ...........superficies
nos esgotados corpos
que son mapas opacos
..............coma se fosen
rasquizos dunha ditadura
que se resiste a morrer

Hai unha cicatriz interna
que supura delatadas
............desconformidades
desángrase burbullantes
queixumes que son enmudecidos
........................................sen razón

Hai cousas que non cambian
O tempo non repara
nas acochadas bágoas
................nin nos ollos
que miran as xanelas abertas
coa ilusión erosionada
polos francotiradores
ghichos de coidados risos
.............que mallan miolos
con descricións de empregados
.........................de ciencia ficción
E ti, no medio
onde a crise é unha canción
...............................de negros
entoada nos campos de algodón
......................................do asfalto

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Ás veces temo a metamorfose

2010-08-14T06:52:00.000-07:00

.O brillo da moeda que nos arrastra ao presunto
dominio dun fillo de puta por un miserento
..............................................................salario
Hoxe tócame dobre representación, os espectadores
...................................................agardan ocorrencias
O mañá oscila entre preguiza e desgana
Renxe un espertador na mente coma
.................................................un mazo
Almanaques pirómanos de soños
delinean maioritariamente de negro os días
É tarde
Os semáforos sábeno e foden
cambiando o verde permisible
por un vermello que paraliza
Toca a campá, xa é hora, outra vez a contenda de
.....................................................puntualidades e
.................................................................atrasos
da diaria xornada de perfecta proletaria
........................De cancelados dereitos e
.............................unha morea de obrigas
Mañá acadarás o teu premio
Subir ao ceo dos idiotas
Pero esta certeza non é suficiente
............................A fe perde adictos
As promesas trócanse en contos de fadas
e levas un corvo no bico

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Os contidos dos contos

2010-08-06T12:53:00.000-07:00

son contraproducentes
Superan os límites permitidos pola lei
Cada día as inspeccións cometen deliberadas
infraccións
É preciso anular todas as normas
Escapar de confesionarios absurdos
Descolgarse de eivas que infecten o pensamento
Liberarse do compromiso de aturar máscaras
que ás veces impiden ver a nítida falsidade dos
afectos
Hai ocasións nas que observo e cavilo
na sobredose de lerias
Na ficción indocumentada que se nos vende
Non obstante
un solo resoa na escuridade
prendido no acorde dun alfinete
Talvez dea coa nota, aínda que pareza lonxincua
e abrace a razón das ideas no neboeiro reflexo
dun ollo de vidro

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

A luz volveuse opaca

2010-07-30T11:36:00.000-07:00

polo tanto decidín viaxar nocturnamente

aliñarme axexante tralos vencidos

vaites! é estraño, aínda son unha amante

................................................... inconsútil

De súpeto as xanelas visten enreixados

e evocan tempos malditos

Eu tento argallar un número indefinido de

......................................................metáforas

para que non me invada a invernía da incerteza

mais...

se existe un oco onde agochar os medos

Primeiro, déixame sentir a calor dos teus beizos

3º Premio no 1º Certame de poesía “Eduardo Chao”

Vigo, 2006

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

O sentimento

2010-07-22T11:43:00.000-07:00

é tamén un acto exhausto
.................conxunción de suor
.................................e esperma
onde capturadas posturas, abren apetito á altura
................................................de ardentes embigos
A radio na cabeceira do leito marca o ritmo
sintonizando o dial, que transporta o desexo á correcta
.......................................................cooperativa de caricias
Os grilos sempre forman rexementos entre a cintura
.................................................................e extremidades
Convulsivos corpos, deseñan unha central nuclear que arremete
..................................................................................................e estala
....................................................................................cara as nádegas
e xacen extasiados, penetrando a terra
en perfecta correspondencia

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Aquela ladaíña semella allea

2010-07-12T14:37:00.000-07:00

mais é moi nosa
Regresa cara a un coma unha estadea
nas tenebrosas sombras dun ocaso
Coma se entrase unha friaxe inmensa
no corazón dun home, de mans baleiras
...................................abertas á extrema
na que a memoria fecunda longos interrogantes
e puntos ananos conservan profundos
..........................................desarraigos
sinalados na diferencia, perpetuados
na somnámbula caligrafía dos paxaros
...................................................Ineptos
................................................descoidados
Eses que figuran no acto conmemorativo
......................................................apropiado
Pero cada día ao lecer
hai paseantes nos arrabaldes de melodías tristes
e rumores de fado tronzan en anacos
...........................a resistencia dos cons
que agonizan nas vellas rúas
da cidade, cara ao vertente
onde as tormentas baten máis forte
Naquela avenida anegada
as amolecidas notas rachan en vinte mil
........................................................bágoas
Case un océano de excesiva humidade
circunda os contornos dos illós
Perder a vida ás veces, non é tan grave

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Pendúrate no P

2010-07-03T08:20:00.000-07:00

de pedante, de pexo

de perennes pensamentos

que fan doutrinas

Pendúrate no P

de pecho, de penedo

E o P che poñerá

pendón de supremacía

Pendúrate no P

de pene retrógrado

trasnoitado amador de femias

ás que mutilas de clítoris e mente

Pendúrate no P escuro verme

e fica crecho coma un pau inútil

Namentres, nesta area que habitas

disólvense as bágoas

das vítimas do teu deserto

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Xorde unha morte

2010-06-28T04:09:00.001-07:00

e decátaste das olladas apresadas
........................................nas meniñas

Das verbas de antonte que parecen
..........................................insuficientes
O tempo foxe entre os dedos, inexorable
oculto entre códigos imperceptibles
Tan só un último alento
exhala a lexible lectura de incenso e cinza
rechía nos dentes a crueza dun beixo
que transporta a un último cadáver
ao rito de corpo presente e posterior
........................................soterramento
Xace na sombra
atrapado na liña divisoria
onde polo momento
non podo aproximarme
A néboa ergue vetas

nos escenarios de mortes imprevistas
fanse monólogos
baixo a tenue luz das candeas
e as bágoas reconsideran
a perpetuidade de desolados océanos

25 – 2 – 05

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

2010-06-20T04:55:00.000-07:00

Son a silandeira verba

que agasalla cunha caricia

arrodeándoche o oído
O larpeiro regato que acolle a lava quente
chouta nos múltiples arrebatos
..............................representados
na sensual danza de linguas
Coutando espazos dunha xeografía
a mestura de cuspe pega dúas bocas
ao bordo do cobizoso precipicio
esvaradas, séntense vítimas dun tempo
que non parece propicio, pechan os ollos
entón a pel debuxa accesos secundarios
....................................................precisos
porque o arrecendo estraño do instinto
fai que apelen aos cinco sentidos
e urbanicen os solos, conmemorados
pola avidez do tacto, que esperta sensacións
.....................................................emerxentes
.................................................nas mans abertas
Acaso é isto unha tolemia, non sei
mais pensa no enigma e olla como transitan baixo
..........................................os narcotizantes efectos
.................................................duns ollos que miran

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Afumados calidoscopios

2010-06-14T12:27:00.000-07:00

reflicten cadáveres calcinados de indixentes
que ben puideran ser, un mesmo
As noites afanse
á provocada lentura das meniñas
Encadeadas no conciliábulo
A negra cascuda, axexante
ansía presas para poñer no caínzo
Mais, ignora que os ápteros
tamén aprenden a voar
Mentres isto sucede nun atelier de glamour
Outro eléctrico
percorre a inercia do tempo

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

A luz abrolla

2010-06-08T09:15:00.000-07:00

docemente nos labios
Amantes espidos observan valados de cuspe
................................................que pegan bicos
nas cúspides tocadas pola paixón
As pucharcas acollen, zumegan líquidos
.........................................................zume
zume con sabor a guacamole e a mazá
Esvaran coma bébedos sobre a superficie
..........................................................da pel
e as ondas do océano arremeten na carne
coa violencia dunha taquicardia
Faise a luz nos ventres
e no sétimo día descóbrense atallos
para acceder ao centro do volcán
Coas posicións perfectas pernottare
nell’ altro corpo per sempre
sentire quella strana malattia
mentres a luz apropiouse dos corpos
en situación de perpetuo clímax

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

A inxustiza

2010-06-03T06:14:00.000-07:00

baixa a rúa igual que unha prostituta
co zarandeo sensual do que espera follar férreas leis
e pasalas polo forro

A escura erección construíu aduanas
onde cobrar impostos a comités de desempregados
de fame intacta

e eles...
séntense esquecidos da man dun Deus
resignados, pensan que a desgraza é designio divino
confésanse vítimas da adicción a todos os santos
e o clímax da vida eterna
fai soportable a lei do embude
A fe provoca sacrificios inútiles
A estrela de prata ilumina ao mellor postor
A catividade transfórmase en probas de acceso
a un falso paraíso de latón

Así, uns e outros
permanecemos coa rescatada alegría dos incautos
alimentándonos de certezas que son soños
tombados nos catres de insalubres celas

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

2010-05-25T07:34:00.000-07:00

Supostamente estaba aí

2010-05-19T13:06:00.000-07:00

As pálpebras pechadas
deambulan polos espazos impenetrábeis
.....................................da mente en tránsito
A luz decrecida concibe unha escura ameaza
e fire silenciando verbas ao bordo dos labios
Delimitadas liñas interceptan códices ambiguos
que forman linguaxes incertas
Confusas emisións flúen coma fráxiles
........................................................caricias
mergullándose nas augas da inexistencia
As páxinas acollen un baleiro inmenso
Cunha extensión que talvez
non abonda con mover os labios
....................................para superala
As ausencias tinguidas de tinta
garabatean un mundo de símbolos deformes
Virus informáticos asaltan arquivos
con lousas que soterran alfabetos
.............................................efémeros

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

DURMINDO CO ASASINO

2010-05-09T13:31:00.000-07:00

sente como o loito se crava nos coitos
e visualiza cadáveres mutilados
A face asasina asalta
provoca psicose

Corazón de coitelo
racha vidas coma se tal cousa
Arrola membros, defuntos membros
guindados na fondura dun río de sangue
agrandando un escenario de aforcados
sorrisos de rapazas

Entrégase ao enfermo apetito de carne morta
Macho que só se lle ergue fronte ao impávido corpo
dunha femia case morta

Mortes en serie desenterran pánico
Os espectros meten medo
e o terror imposibilita orgasmos

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Brétema

2010-05-03T08:12:00.000-07:00

O estado de brétema argalla unha luz fulgurante
Estancias aneboadas abren fiestras
e bícannos na boca, conmóvenme
Contemplamos sinais de beixos
tatuados nas queixadas
As cousas sonche así, enrevesadas
certamente somos monicreques
que irrompen na dependencia dun abrazo

Entrementres a praza do pasado
fica case illada
inalterábel no maxín
co seu lousado azul recordándonos

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Panificadora

2010-04-27T16:47:00.000-07:00

Acampa na masa, na grava marmañada
alzada cara a nada
A Jazz Band traba palabras

que fenecen sen vencer, neste venres trece...
Quer premer, erguer e ese rebenque
féndelle en dez e séntese ser, sen ser

chist, chist!
Sic, in city

Oh! os sons dos ocos son monótonos, rotos
como os monólogos dos zoroños xordos
Rozón, podón... homo, promotor do solpor
Non... Stop

Uf! un zunzún, un trust nun bus...

Acampa na masa, na grava marmañada
alzada cara a nada
A Jazz Band traba palabras

que fenecen sen vencer, neste venres trece...

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Talvez

2010-04-23T11:58:00.000-07:00

os grilos fan niño na cavidade
estomacal
cada vez que te aproximas
e emerxen taquicardias nos contornos
A pel reflicte propostas subxacentes
Intencionadamente convértome no espazo
na porción de terra que agarda a fusión
co sol
e xazo feliz no instante en que os abrazos
deixan entrever unha conexión perfecta
as pálpebras ábrense ao mundo que
me amosas
nas túas meniñas, na túa boca
Quizais teña que falar de ti coma un
hipervínculo

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Xéanseme os pés mais eu camiño

2010-04-17T12:52:00.000-07:00

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Déranlles un código con acceso directo

2010-04-15T06:56:00.000-07:00

a algures
A suxestión encubriuse de formas múltiples
realizou malabarismos
fixeron vodú nos calcaños avermellados
de marxinais colectivos

Divindades botadores de cartas ou
que importa o reclamo
ou manancial do que flúe a ideoloxía
se é o obxecto directo que promove
que arrastra aos febles ao camiño
Lévaos a abstracción
ao galope dunha luz portátil
Convencidos da resurrección
cumpren vixilias prefixadas
coidan que a incorporeidade
traza accesos nítidos a un paraíso

Entrementres, na carballeira escurecida
seica
viuse unha recua de cogomelos asasinos

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Quizais

2010-04-08T15:53:00.000-07:00

as pombas foron quen
de seren prestidixitadoras
e entretivéronse
en facer xogos malabares
coas frangullas
que ficaron espetadas nos peteiros
As súas moléculas
improvisaron a danza
dun apocalipse
no chan da praza compostelá
nun solleiro serán de agosto

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

SEIS

2010-04-01T13:09:00.000-07:00

A palabra xurdiu da dislalia

2010-03-27T08:09:00.000-07:00

.......................................Seino
O silencio deixou de ser
Botouse á rúa e ficou afastado do monótono
..............................................ritmo da fregona
...........................................................Tiña que ser
Renacer é rachar os nimios diálogos dos contos
.........................................................cos que nacemos
Arrincar inicuos veos ,subxacentes, asoballadores…
Mais, temos nas mans a capacidade de seguir
Sinto que xa non son a imaxe autómata
que merca nun hipermercado
Nin existe un imán que me encadee de por vida a unha tixola
O lúgubre cuarto de antonte iluminouse de súpeto
Abriuse a porta e o tempo sorriume
coma un solícito amante
O meu corpo é un dolmen que emerxe
Son a vítima liberada do lóculo
Aparezo no sketch
...................Ipso facto
e observo que hai un principio
que toma forma a través de min, dende min…
en min

Este poema acadou o segundo premio no III Certame
de poesía “ Mulleres do noso tempo” Marzo 2010 Concello de Cee.

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

CARA Á NINGURES

2010-03-14T17:05:00.000-07:00

Ti ha svegiato l'alba

2010-03-08T12:50:00.000-08:00

Come sempre faceva
Il sole brilla nel cielo
Ma, faceva nebbia
Lo so

Presentivo che indossava
Grigio intenso, funesto
Mio cuore si sentiva
Esiliato in mezzo della gente

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

AFTER HOURS

2010-02-24T12:27:00.000-08:00

POEMA ONÍRICO

2010-02-13T16:26:00.000-08:00

Morren sós na rúa

2010-02-02T14:43:00.000-08:00

Quizais esqueceron as avenidas percorridas
ao longo do tempo
e fican sós, nos escuros corredores do illamento
As secuencias sotérranse nesta necrópole
que habita nos internos ocos da pedra, pedra núa
cando xea, posúe na face agónica a friaxe da morte
onde non parece existir un destino inmediato
Semella que parou o tempo
e o son dun Nocturno incorpórase
nas lousas asolagadas das beirarrúas
Hai uns zapatos baldeiros na rúa
e morren sós, desposuídos de identidade
rotos, no abandono

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Lárido de patas molladas

2009-12-14T13:19:00.000-08:00

Está na auga, motu proprio
coma un bivalvo poseso, atraido polo salitre
embebido, illado na extensa liña
aberta, sen pontes, sen barreiras
ficou varado, hipnótico
sine die
As cunchas ábrense nun lento agoniar
e tínxese o ceo de gris
mentres uns ollos puerís
abranguen a ampla praia
e camiñan sen máis...

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Pequeno alado no chan

2009-11-22T10:01:00.000-08:00

Só na beirarrúa, baixo a choiva

Pequeno alado no chan, vagaroso

entre orfas cabichas

Os ecos furan os lousados

Cavidades irregulares, regos na cidade fría

Pingueiras obtusas pétanlles nos peteiros

e transmiten augacentas linguaxes

no formigón xearento, gris

Agarda, alugado no recuncho pétreo

nas escaleiras que dan á vella estación...

Permanece alí e descobre que hai mananciais

que proxectan curtas de cloróticos alíferos

quedos, anónimos viandantes

Onde os ecos furan lousados

e transmiten húmidas linguaxes

no formigón xeado, gris...

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

SIMBIOSE

2009-09-24T13:08:00.000-07:00

...

.....

....................Xace receptiva, baixo a auscultación
voluptuosa dos abázcaros
que chuchan coa fame insaciábel
........................................duns amantes

Polipétalo asediado, abeirado
nas horas solleiras deste agosto
...........................que arrecende a xarope
É acometido ás apalpadelas
polo adicto himenóptero
..................................Cúbreo

De certo
existe unha aleuta danza
que percorre a policromada horta
e acada unha rotunda simbiose

Eu, transeúnte ocasional
......................ólloa tras o valado

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Se cadra, son pequena de máis

2009-08-17T08:55:00.000-07:00

Semello unha parasita
alugada na parte externa dos folículos
...........................................do seu cabelo
apreixada fortemente e chuchando nel
coma unha carracha teimuda
que permanece inamovíbel
na prezada extensión que a alimenta
succiónoo, igual que o vexetal
absorbe a humidade que lle dá a vida
Enriba súa, síntome unha insaciábel
..............................................chuchona
que adoita pendurarse das súas partes
e aferrarse coma un arácnido parapléxico
incapacitado para saír do microclima
que descubriu no medio das nádegas quentes
Debruzada, permanezo enriba do seu peito
Abrango un mundo de sensacións
e celebro a danza espasmódica dos orgasmos
na lene superficie do meu hospedador
Se cadra, son pequena de máis
e parasito con total impunidade
.....................................no copyright
tatuado entre os seus cadrís
mergúllome cara o fondo
e acomódome coma gasterópodo
adherido aos rochedos do litoral
fumego coma chama acesa
e fico sen cabeza, coa certeza
de ser sexo aberto, á espera...
A lentura posúeme
trócame nunha lagoa
cando me tombo na auga salgada
.........................................do seu pube
Estouro como un foguete en día de festa
ao ritmo que marcan os seus dedos
..............................................na miña pelve
No aquelarre, son cascuda Sherezade
e entrégome obsesa bailando en coiro
.................................a danza dos sete veos
Chimpando, ás apalpadelas polo seu embigo espido
que bambea igual que un vimbio
no solpor que nos ispe de temores
e aprendo a comprendelo
enleada na súa lingua de amorodo
Aproximadamente son 50000 lambetadas
as que se rexistran na epiderme
.....................................50000 degoiros
expresados na longametraxe do seu corpo
Os debuxos multiformes
invaden este territorio de meu e
.................................................avanzo
como un rexemento de formigas
..................................facéndolle cóxegas
Conexa á miña lingua hai unha boca
..............................................mollada
que agarda enchouparse en min

Se cadra, sometereime
.................pois convénme

Este poema acadou o segundo premio no XXIII Certame de Poesía " Feliciano Rolán". Convocado pola Agrupación Cultural Guardesa ( A Guarda, agosto 2009 ).

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Intúense faces

2009-07-19T15:13:00.000-07:00

Unha difusa formación de sombras
aparece nun abafado vidro
Liñas brancas superpostas
delimitan espazos na supostamente
existente, imaxinábel ventá

Poderían ter ollos cor mel
Poderían posuír unha identidade
e ás veces, fincar os pés no chan
coma ti, coma min...

Mais neste momento son inamovíbeis
acubilladas siluetas, esbozadas nunha tea de liño

Non obstante, cando pecho os ollos
acho que hai un café con moito azucre
pendurado no anteroposterior das miñas meniñas

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Poema homenaxe a Ramón Cabanillas

2009-06-17T13:12:00.000-07:00

O vídeo pertence ao recital: CAMBADOS TEN O SEU POETA, RAMÓN CABANILLAS no que participei o día
15 DE XUÑO-2009 ás 18:30h no Centro Comarcal EXPOSALNÉS (Cambados)

...As palabras do poeta baten nos ouvidos
doentes, e síntome máis náufraga
pois os pirotécnicos seguen aí
atentándonos coas cinchas
e a choiva trae apegado un agoiro de matricidio...

A autora do vídeo: rosanegra

Contemplativa femia

2009-05-25T11:55:00.000-07:00

Así adondada, na branca concavidade
estática, co ollar en fite
permanece nas lentas horas deste serán
coma o calco dunha Venus
certamente bela!
Non pestanexa e é o acorde perfecto
dos enigmas que transcorren
que se proxectan no seu iris
Está queda e un obxectivo fixa a imaxe
no espello
Haberá acaso quen coarte, quen altere o relaxo
a atonía desta Gioconda?

Contemplativa femia
adurmiñada no oco dun bidé

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Os tempos son duros mais a vitoria é nosa

2009-05-20T05:42:00.000-07:00

Poema homenaxe a Ramón Cabanillas

Quizais o arrecendo a terra mollada

foi quen de modular nun son

as verbas que se lle axuntaban na cordame percorrendo a sensación de liberdade

coma se fose unha gaivota que vai cara o mar

Quizais, nas lousas do chan de Fefiñáns

haxa un antonte e acéndase unha lumieira

nesta noite, noitebra

de medos e corvos que nos empurran

ao OCASO “ Da terra asoballada”

O tempo semella que é un rapsodo e declama:

...” Galicia está cansa,

soia cos seus pensamentos.

Non chora; secouse a fonte.

Ten as serpes chuchándolle os peitos...”

As palabras do poeta baten nos ouvidos

doentes, e síntome máis náufraga

pois os pirotécnicos seguen aí

atentándonos coas cinchas

e a choiva trae apegado un agoiro de matricidio

Mais eu, irredenta gabearei polos montes abertos

e percorrerei a sensación de liberdade

coma se fose unha gaivota que vai cara o mar e igual que Ramón berrarei:

“...¡irmáns asoballados

de xentes estranxeiras,

ergámo-la bandeira azul e branca!

¡E ó pé da enseña da nazón galega

¡cantémo-lo dereito

a libre, nova vida!...”

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Oda ao vello televisor

2009-04-22T04:08:00.000-07:00

Está no faiado, a carón daquel paraugas azul
O paraugas que figura na escena coma unha vella gloria
Alí, esvaecese enriba das páxinas
dunha banda deseñada doutro tempo
As pombas aniñan no oco aberto das súas costas
e el fica inerte no sólido chan de formigón
maxinando que traspasa a fiestra de luz
a solaina aberta cara o norte e olla para algures
na procura da sintonía perdida
da imaxe fendida polo tempo

É inverno e nas lousas da xeada rúa
repta a poalla formando espellos

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Amante tocada pola antropofaxia

2009-03-18T12:37:00.000-07:00

Son unha gata en celo, posúote
Iranse perpetuando, con vehemencia
as miñas pegadas na túa pel
Arrólome, miañando involucrada
nunha melodía que precede á cópula
Como preámbulo bailo sen saia
.........................................e agardo
a mutua penetración ao lírico universo
..............................................dos abrazos
Son comedora de carne
amante tocada pola antropofaxia
........................................aproxímate
que morro por meterche o dente

Este poema pertence ao poemario " Amante tocada pola antropofaxia".
Gañador do primeiro premio de poesía no XXII Certame "Rosalía de Castro" 2008 Cornellá ( Barcelona)

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Salvación e Xustiza

2009-02-13T08:47:00.000-08:00

Agóchase detrás dunha porta
A porta reflicte a descatalogada salvación
que se achanta no balorecido son dunha campá
Fica estrábica no interior dun faro vello
coleccionando xustizas acedas

Seica hai un S O S
engadido nas equidistantes folerpas
que deambulan inconexas

Hainos que pensan
que a salvación é un limiar impreso
Un índice pechado baixo terra

Salvación, xustiza
son dous vocábulos indeterminados
abstraidos nas tobeiras irredentas

Mentres os cans ouvean, xorde na escena
Unha muller perseguida polo maltrato
Un terminal que suplica eutanasia
A praia cuberta de chapapote
que soña coa límpida auga do seu ecosistema
A nación que agarda a salvación, a xustiza
da permanencia da lingua de seu
nas bocas do pobo

Salvación, xustiza
Son dous vocábulos indeterminados
agochados detrás dunha porta...

Poema escrito para participar no Filo-café do 28 de febreiro, en Porto

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Posúe unha estraña impavidez

2009-01-30T16:31:00.000-08:00

no róseo lenzo, acastañado
está apreixada na soidade
do xeométrico labirinto
mediata a un negro burato
que se pendura dunhas nubes violáceas
Suca lutuosa a delimitada atmosfera

O ser séntese afectado de acrofobia
e coida que é un cicindélido
a piques de ser exterminado

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Atopeite na asimetría dunhas riscas

2009-01-26T16:12:00.001-08:00

Involucrado, enxertado na cernil superficie
dunha táboa
Había un proceso involutivo á natureza
Apalpei a túa metamorfose, evitando chorar
e fiquei abrazándote, arrodeando o diámetro
dunha árbore, que adoptara o teu sorriso
e as miñas bágoas

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.

Viu a pegada insomne

2009-01-04T17:22:00.000-08:00

o cincento vestixio dun día moribundo
aletargado
baixo o influxo do plenilunio
sen posibilidades de fuxir do inevitábel

As súas meniñas percorreron as núas sombras
que tinguían de liñas abstractas
o chan do serán

E soubo, da expresión poética dunha noite

This work is licensed under a Creative Commons Atribuição-Uso não-comercial-Vedada a criação de obras derivadas 3.0 Unported License.